Tabele obowiązków dla dzieci i dlaczego przestają działać

Schemat

Zawodzą za każdym razem w tej samej kolejności

Papierowe tabele, zeszyty z naklejkami, tablice magnetyczne i siatki na białej tablicy zaczynają dobrze i wszystkie rozpadają się tak samo.

• Najpierw obsuwa się aktualizowanie, bo to obowiązek, którego nikomu nie przydzielono.
• Potem przychodzi spór, którego tabela nie potrafi zakończyć.
• Potem przestaje się na nią patrzeć, a od tego momentu to mebel.

Obsuwa w aktualizowaniu jest irytująca. To spór naprawdę to zabija.

Luka

Punkt bez powodu obok

Tabela odnotowuje, że punkt został przyznany. Nie ma w niej miejsca na to, za co został przyznany, kto go przyznał ani kiedy.

Więc po miesiącu suma to liczba bez żadnej historii. Dziecko, które ją kwestionuje, nie jest trudne, tylko wskazuje prawdziwą dziurę. A kiedy system zaczyna wydawać się arbitralny, motywacja odchodzi razem z nim, bo nie zostaje nic, czemu można ufać.

Dlatego podnoszenie nagród rzadko ratuje tabelę, która zawodzi. Nagroda nie była słabym punktem.

Rozwiązanie

Zapisz powód razem z punktem

Wszystko, co tabela robi dobrze, warto zachować: widoczna, prosta, ustalona z góry. Dodać trzeba zapis, który przetrwa tydzień.

• Ty ustalasz zadania i mówisz, ile każde jest warte.
• Dziecko oznacza je jako zrobione, kiedy są zrobione.
• Ty zatwierdzasz i wcześniej nic się nie liczy.
• Punkty trafiają na konto z powodem zapisanym obok.
• Każde z was może przeczytać całą historię, w dowolnej chwili.

To ta sama umowa co przy tabeli na lodówce. Tylko że sama prowadzi protokół.

Zatwierdzenie

Nic się nie liczy, dopóki rodzic tego nie potwierdzi

Dziecko oznaczające własne zadanie jako zrobione zgłasza twierdzenie, a nie fakt. Rozdzielenie tych dwóch rzeczy sprawia, że saldo jest wiarygodne dla obu stron, i kosztuje jedno dotknięcie.

Odesłanie zadania z powrotem nie jest karą i nie odbiera punktów. Mówi, że praca nie jest jeszcze skończona, z notatką, jeśli notatka pomaga. Dziecko widzi dlaczego, czego ciche odmówienie nigdy nie osiąga.

Warto ustalić ceny razem na początku, na głos. Cenę, którą dziecko pomagało ustalić, później kwestionuje znacznie rzadziej.